Ռազմիկ Դավոյան

***

Ես կանգնած էի, դու գնում էիր.
Եվ աչքերս էին լուռ խոնավանում,
Եվ իմ բիբերը՝ սևությամբ փայլող,
Արցունքով թրջվում,
Ավելի էին արդեն սևանում:
 
Քամին՝ քո չքնաղ համբույրը շրթին,
Ծիծաղում էր ու շուրջս թևածում,
Իսկ թարթիչներս բիբերիս վրա
Արցունքե կապույտ քող էին գործում:

Яндекс.Метрика