Ռազմիկ Դավոյան

***

Անսահման անուշ քնքշություններով
Երկնքի ճերմակ հողերը թափվում
Եվ հողագնդի խոր փոսերի մեջ
Թաղում են փոքրիկ տնակները մեր:
Թաղում են ճերմակ պատարագների
Եկեղեցական մի փոքրիկ ծեսով,
 
Իսկ մենք ժպտում ենք,
Միշտ էլ ժպտում ենք
Ձյան տաքությունով ապրելու հույսով:

Яндекс.Метрика