Մետաքսե

ՉԵՄ ԻՄԱՆԱ

Կգա՛ս, ես գիտեմ, կայցելես մի օր
Հեռու-հեռավոր իմ գերեզմանին,
Կնստես կողքիս, կծխսես մոլոր,
Լուռ նորոգելով անցածները հին:
Կգաս մեխակներ, յասաման փնջած,
Գարուն շաղ կտաս շիրիմիս անշուք,
Կողբաս սիրո ծառուղին չանցած,
Որ մեր կյանքով մեկ ձգվեց որպես սուգ:
Կգաս, կհիշես երգերս գրած,
Անծուխ կմխաս՝ նայելով չորս դին,
Կայրվես իմ կյանքի կրակով հանգած՝
Մոխիրդ տալով տաք ծխախոտին:
Կգաս իմ սիրած մեղեդիներով,
Իմ քրքիջներով, ծիծաղներով բաց,
Ա՜խ, զգո՛ւյշ, նրանք լռության ձեռքով
Չպատառոտեն քո սիրտը հանկարծ:
Կգաս կարտասվես շիրիմիս մի օր,
Սրտիդ մեջ մոմեր կվառես իմ դեմ,
Չեն հանգչի մեկեն հուշերդ բոլոր,
Ու կգաս էլի, կգաս, ես գիտե՛մ,
Բայց, ափսո՜ս, երբ գաս, ես չեմ իմանա,
Էլ չե՜մ դիմանա...

Яндекс.Метрика