Մետաքսե

ԿԵՍՈՒՐՆԵՐ

Մանկուց եմ լսել շատ պառավներից.
«Մեր հարսի ոտքը ձախորդ էր, բալա՛մ»,-
Հարսեր էլ գիտեմ՝ աչքերում կսկիծ,
Հյուր են գալիս, որ գանգատվեն ու լան:
 
Մի ընտանիքում հերիք է արդեն,
Որ իրար ծածուկ ատեն երկու կին,
Տան տղամարդը դեռ այդ չգիտե,
Իսկ հարևանը՝ սերտել է կարգին...
 
Ապահարզան եմ տեսել ես այնքան,
Երեխաների հայացքներ տխուր,
Նայում եմ շուրջս՝ խոր արմատներ կան,
Կան և կռվարար հարսեր և կեսուր:
 
Աշխարհում ինչքան կեսուր կա, թող գա՛,
Թող մեր հարկի տակ ապրի լիասիրտ,
Ինչքան լա՜վ է, երբ օջախում մեծ կա,
Երբ փորձված մի ձեռք զգում ես ուսիդ:
 
Հարսե՛ր, մի՛ կարծեք, թե ձեզնից խռով
Նախանձ մայրերին գովեցի այդպես,
Նրանց եմ սիրում, ով խրատներով
Հարսի պակասը շտկում է անտես...

Яндекс.Метрика