Արամայիս Սահակյան

ՀՐԱԺԵՇՏ ԳՅՈՒՂԱԿԱՆ ՈՒՍՈՒՑՉԻՆ

(Բ. Օլեյնիկ)
 
Ինչպե՜ս տարան նրան դեպի իր տուն,
Հետո ինչպե՜ս տնից դուրս բերեցին,-
Ուրախ մայիս էր, չորս կողմ՝ ջերմություն,
Իսկ նրա ձեռքերը սառած էին:
 
Ծերունիները տխրադեմ նայում
Ու խոսքեր էին ասում հատընտիր:
Նվագախումբն էր հուզվում, սխալվում -
Նվագում էին աշակերտներն իր:
 
Երբ անցան դպրոցական այգու մոտով,
Անտոնովկա մի ծառ դողաց կարծես՝
Թեքվեց ու ասաց տխուր ձայնով.
-Սիրելի ուսուցիչ, ո՞ւր այդպես:
 
Նա չլսեց և կամ ցույց տվեց, թե
Ննջում է. բա՜րձր էին տանում նրան,
Միայն ձեռքը կարծես շարժվեց թեթև,
Ինչպես չոր տերևն է շարժվում աշնան:
 
Վարորդները կանգնել ճամփի եզրին,
Ծխախոտն էին թաքցնում էլի:
Բոլորը նրա աշակերտներն էին,
Իսկ նա ուսուցի՜չն էր այդ բոլորի:
 
Վեճ չկար տների հարկերի տակ,
Տղամարդիկ փողոցում կանգնել էին,
Իսկ նրա աշակերտներից ոմանք
Վաղո՜ւց ծնողներ էին:
 
Իսկ մեր գեներալը, ում կրծքին մեծ
Շքանշաններ կային հերոսական,
Հեռագրեր կարդաց և... գունատվեց
Առաջին անգամ:
 
Ինչպե՞ս կարող էիք դուք մահանալ,
Մեր ուսուցիչ, հավա՜տ ամենաթանկ,
Դուք մեր ընկերն էիք և կմնաք
Որպես հավերժ ընկեր և օրինակ:
 
Գոնե ուրի՛շ ամսի մահանայիք,
Վատ եղանակ լիներ, ցուրտ հյուսիսի,
Թե չէ ինչի՞ համար մեզ լքեցիք
Զարմանալի՜ պայծառ մայիս ամսին:
 
Եվ նա պատասխանեց.
-Դու մի՛ հուզվիր,
Իսկ իմ շիրիմի կողքին չտառապեք:
Նրա՛ համար մեռա ես մայիսին,
Որ դուք կյանքն ավելի՛ գնահատեք...

Яндекс.Метрика