Արամայիս Սահակյան

ՀՈԿՏԵՄԲԵՐԸ

Մեր պատմության ճամփին հաճա՛խ են մեզ խաբել,
Հաճախ են մեզ խփել ոսոխները:
Անձրևից էլ շատ արցունքներ են թափել,
Արցունքից է ծնվել և Սևանը:
Մեր գլուխն են շոյել, հետո հանկարծ կտրե՛լ,
Հյո՛ւր են եկել՝ քանդե՛լ մեր տները:
Ու թե մեկը կյանքում թիկո՛ւնք է մեզ կանգնել,
Դա եղել է միայն Հոկտեմբերը:
 
Մեր երկիրը տաք էր, սակայն մրսում էինք,
Մեզ ո՜րբ էին թողել թալեաթները:
Հանուն գարնանային այս ջե՜րմ պալատների՝
Ընկան Ձմեռայի՛ն պալատները:
Վերջալո՜ւյսն էր արդեն մեր վիրավոր երկրի,
Բայց արշալո՜ւյս հագան մեր լեռները:
Մայիսը մեր կյանքի, գարունը մեր կյանքի
Տվեց աշնանայի՛ն Հոկտեմբերը:
 
Բա՛րդ է դարը, ինչպես ոգին տիեզերքի,
Ատոմային գո՜ւնդ է հողագունդը:
Մենք ուզում ենք՝ դարը այնպե՛ս իրեն հարգի,
Որ չստանա՜ ինֆարկտ հողագունդը...
Մենք ուզում ենք՝ մարդը տանը հանգիստ պառկի
Եվ իմանա ո՜ղջ են որդիները:
Ու թե մեկը պիտի այս աշխարհը փրկի,
Փրկելու է հզոր Հոկտեմբերը...

Яндекс.Метрика