Արամայիս Սահակյան

ԵՎ ԻՆՉՈ՞Ւ ՉԿԱ ՄԻ ԲԱՑԱՌՈՒԹՅՈՒՆ

Արեգակի պես մայրը միակն է, բայց՝ ջե՛րմ ավելի:
Արար աշխարհում թող մոր անհատի պաշտամունք լինի:
 
Հիշենք ձեռքերը, աչքերը բարի և սիրտը նրա,
Նա միշտ կանգնած է մեր վերադարձի ճամփեքի վրա...
 
Ուրիշ աղջկա, ուրիշի համար ժամանակ ունենք:
Իսկ նրա համա՞ր, որ սիրում է մեզ՝ ինչ էլ որ լինենք:
 
Նա սիրում է մեզ, բայց ճանաչո՞ւմ ենք նրան իսկապես:
Եվ չե՞նք սխալվում, թե պարտավո՜ր է նա լինել այդպես: 
 
Կա՞ մարդ, որ այդքան նվիրված լինի, պարգևած մեզ կյանք,
Եվ կա՞ մարդ, որին պարգևած լինենք այդքան տառապանք:
 
Միայն նա՛ գիտի մանկությունը մեր: Իսկ երբ նա գնա՞:
Եվ ինչո՞ւ չկա մի բացառություն, որ մայրը մնա...

Яндекс.Метрика