Արամայիս Սահակյան

ԲԱՆԱԼԻ

Վ. Մովսիսյանին
Հոռոմ տատը ղարսեցի էր,
Ծեր էր և շա՜տ կանացի էր,
Նա գաղթած էր և կարծում էր
Ղարսի տունը կա՛:
 
Միշտ հիշում էր հի՜ն Երկիրը,
Միշտ երգում էր հի՜ն երգերը,
Իսկ գաղթելիս՝ տան դռները
Պինդ փակել էր նա:
 
Երբ մեռնում էր, խաղա՜ղ պահ էր,
Դա մի ուրիշ տեսակ մա՜հ էր,
Ճերմակ բարձը ասես գա՜հ էր,
Իսկ ինքը՝ արքա՜:
 
Վերջին պահին, երբ գնում է,
Խոր գրպանից լուռ հանում է
Մի բանալի... Եվ հանձնում է
Թոռներին ներկա:
 
-Սա,- ասում է,- բալեք, ի՛մն է,
Հիմա ձե՛րն է, բոլորի՜նն է՝
Ղարսի մեր տան բանալին է՝
Պահե՛ք՝ պետք կգա...

Яндекс.Метрика