Արամայիս Սահակյան

ԱՐԾՎԱՇԵՆ

Դու ուսուցիչ, ես՝աշակերտ,
Իմ Արծվաշեն, իմ Ազնվաշեն...
Հայաստանի քարտեզում, Սևան լճից այն կողմ, տե՛ս,
Սահմանից դուրս կա մի գյուղ՝ ասես կղզի՝ սրտի պես:
Եթե եղել եք այնտեղ, նախանձում եմ ձեզ արդեն:
Դա հին Բաշքենդ գյուղն է մեծ, որ կոչվում է Արծվաշեն:
 
Այնտեղ սարե՜ր կան սիրուն, պաղ աղբյուրներ ու ջրվեժ:
Շիրիմներ կան դարավոր, որ ապրելու են հավերժ:
Եկեղեցի կա փոքրիկ՝ նոր անտառներ սլացիկ,
Եվ մի լճակ գեղեցիկ, որ սարքել են գյուղացիք:
 
Կա զոհվածի հուշարձան (տղերքն ինչո՞ւ ուշացան...), 
Անուններ կան գեղեցիկ՝ Չամչի աղբյուր, Զնգան քար:
Ավանդական կարգ ու ծես՝ դեռ հարգի են, ազդեցիկ: -
Որտեղ չկա առուծախ, այնտեղ ազնիվ են մարդիկ:
 
Գյուղն է կոչվում Արծվաշեն, արծիվ չկա բայց այնտեղ:
Այնտեղ մարդի՛կ են արծիվ, որ սիրում են աշխատել:
Բոլորինն է հյուրն ասես, ձեռքից-ձեռք են խլում միշտ:
Եվ թող մարդիկ լա՛վ ապրեն, ախր շատ են տեսել վիշտ:
 
Գյուղը չունի անցյալի հայտնի այրեր պատվական,
Գանձեր չունի բաղձալի, հայտնի վայրեր պատմական,
Բայց հողը, որ հերկվում է, հայրենի՜ է դարավոր,
Իսկ հայրենի հողն ի՞նչ է՝ միակ գանձն է զորավոր:
 
Ես ծնվե՛լ եմ այդ գյուղում: Ես ապրե՛լ եմ այդ գյուղում:
Հիմա որպես մի որդի՝ այս խոսքերն եմ քեզ ուղղում.
Ախ, երանի միշտ ապրեմ այնպես ազնիվ ու մաքուր,
Որ քո փառքին, Արծվաշեն, բերեմ արծվի մի փետուր...

Яндекс.Метрика