Ավետիք Իսահակյան

***

Սի՛րտ իմ, սպասի՛ր, գուցե արշալույս
Ողջունե երկինք, գուցե մանուշակ
Շա՛ղ տա բյուրեղներ, գուցե մի նոր լույս
Հալածե մութը, գուցե հաղթանակ
Տանիս կռվի մեջ - մի՛ հուսահատվիր.
Ապրի՛ր մինչ կա կյանք, մինչ նորոգ հույսի
Կախարդ հորիզոն... Սի՛րտ իմ վշտակի՛ր,
Ինչո՞ւ ես հեծում, մի՞թե ամեհի
Օձն է ճնշում քեզ - կասկածը անհույս,
Ձանձրույթը դաժան... մի՞թե խորտակվեց 
Սերը սրբազան - երկինքը հոգուս...
-Տանջվի՛ր, հուսա՛...

04.V.1892թ.
Ալեքսանդրապոլ

Яндекс.Метрика