Ավետիք Իսահակյան

ԴՈՒ ՉԵՍ ՀԱՍԿԱՆԱ

Չեմ տեսնում շքեղ զարդերը գարնան,
Վշտից խավարեց գոհարն աչքերիս.
Ծանրացավ աշխարհն ուսերիս վրա,
Զուր ես հարցընում պատճառը վշտիս:
 
Ես` զավակ ճնշված ու դժբախտ ազգի,
Որ արյունով է իր ուղին թրջում.
Որ դարե՜ր, դարե՜ր թափը իր բազկի
Շղթան է կրծում ժանգոտ, շառաչուն:
 
Շղթան շառաչուն, ծանըր ու ժանգոտ,
Ինձ տապալել է, կաշկանդել գետնին.
Ինձ տրորում են անցնող ու դարձող,
Դո՛ւ մի կարեկցիր իմ անհուն վշտին:
 
Իմ մոր սուրբ խոսքը - ծաղրի նշավակ,
Իմ հայրենիքը` սիրտըս ու հոգիս-
Եվ հոշոտում են, պղծում ոտնատակ,
Դու չես ընմբռնի անդունդը վշտիս...
 
Ես` զավակ ճնշված ու փոքրիկ ազգի,
Սրտիս արյունով մեծ վիշտս եմ գրում.
Վերքը անդարման իմ հայրենիքի
Իմ բյուր խոցոտված սրտումս եմ կրում:
 
Սիրե՜լ, երազե՜լ, թռչել եմ ուզում,
Բայց շղթան ինձ պինդ գամել է գետնին.
Կուռ լուծը ազգիս` ուսերս է փշրում,
Չես կարող հասնել իմ անափ վշտին:
 
Տիեզերական զայրույթով, թույնով
Արդ` ես ինքըս ինձ խայթում եմ ահա՛,
Թո՛ղ մեռնիմ, կորչիմ անհետ, անանուն,
Իմ անհույս վիշտը դու չես հասկանա...

1908թ.
Թիֆլիս

Яндекс.Метрика