Ավետիք Իսահակյան

***

Ամպի փեշով մեկ հավք անցավ,
Անուշ կանչեց իր յարին.-
Անուշ ձենով սիրտըս լցվավ.
Յարըս անցավ, կուժն ուսին:
 
Էս աղբյուրը գըլգըլալով
Քարփեն ծո՛ւփ-ծո՛ւփ կըփըռվի.
Ծով-ծամերըդ ալի՛ք-ալի՛ք
Մարմար կըրծքիդ կըփռվի:
 
Ա՜խ, նազիկ ջան, եղնիկ-աղջիկ,
Նարին կուրծքըդ թող պագեմ.
Սերըս բոց է, սիրտըս խոց է,
Վառ-պաչերըդ դարման են:
 
Չէ՞ որ, յա՛ր ջան, դավրըդ կերթա,
Կուրծքըդ նըխշուն, շարմըղուն
Հող ու մոխիր պիտի դառնա,
Զուր ինչո՞ւ ես խընայում...

15.VI.1897թ.
Մարմաշենի վանք

Яндекс.Метрика