Ավետիք Իսահակյան

***

Ամեն անգամ, երբ նայում եմ երեխայիս խաղերին,
Թե ինչ սիրով փարվել է նա քարին, ջրին ու հողին,-
 
Խոսք եմ խոսում իմ սրտի հետ.
-Է՜յ իմաստուն մանկություն,
Ունայն բան է խելքը մարդուս և գործերը մեծանուն:
 
Դատարկ ձայն է քաջի համբավ, գանձ ու պատիվ հանապազ,
Դո՛ւ ես ոսկին, ո՜վ մանկություն, դո՛ւ իսկական լույս-երազ:
 
Ա՜խ, երնեկ թե մանկությունըս հանկարծ դառնար գար նորեն,
Գլխիս վառվեր մանկութ օրվա արեգակըս ոսկեղեն:
 
Անուշ մորըս ոտների տակ թռվռայի, խաղայի,
Փառք ու հանճար չարժեն խաղին մի ծաղկաբույր տղայի:
 
Իմ սո՛ւրբ մանկիկ, թո՛ղ համբուրեմ թաթիկներդ ցեխոտած,
Դու` կյանք ու սե՛ր, ծափ ու ծիծա՛ղ, ուրախության դո՛ւ աստված...

1917թ.
Ժնև

Яндекс.Метрика