Ավետիք Իսահակյան

ԱՌԱՋԻՆ ԱՐՑՈՒՆՔՆԵՐԸ

Գարնան արևը անհուն համբույրով
Դուրս կոչեց կյանքի ծլին ու ծաղկին,
Եվ մանուշակը կապույտ աչերով
Անմեղ, միամիտ ժպտաց ամենքին:
 
Եկավ զեփյուռը, շշնջաց նրա
Կույս ականջներին և սահեց գնաց,
Եկավ թիթեռը, թռվռաց նրա
Նազելի գրկում և թռավ գնա՜ց:
 
Եվ մանուշակը նրանց ետևից
Մնաց նայելով... խաբող ցնորքներ.
Եվ ընկան նրա աչքերից անբիծ 
Առաջին սիրո մաքուր արցունքներ:

1919թ.
Ժնև

Яндекс.Метрика